ÖN SÖZ: MƏMMƏD ASLAN

Dekabr 23, 2007 23:39 Yazar: sabirsarvan

Əsnək, əs­nək gə­ti­rər. İl­lah da gecə­lər. Ni­yə­sini bil­sə­lər hə­kim­lər bi­lər­lər. Öz­ləri necə? Əs­nək­dən yaxa qur­tara bi­lir­lər­mi, gö­rə­sən?!Ge­cə­nin gecə vax­tın­da əs­nək­dən yaxa qur­tar­maq üçün Sa­bir Sar­van­la  tez-tez  bir-bi­ri­mizə, adə­tən, zəng vu­ru­ruq. Sağ­dan-sol­dan söh­bət qı­zı­şır, doğ­ru­dan-doğ­ruya, əs­nəyi evi­nə­cən qov­mağı ba­ca­rı­rıq...Bir də gö­rür­sən, Sa­bir zəng vurub. Nə­dən­sə tə­sir­lə­nib alın­mış ol­duğu sə­sin­dən­cə dər­hal bi­li­nir. İn­san­lar­dan be­zar­lı­ğını, bir za­man­lar dost say­dıq­la­rı­nın tənə daş­la­rın­dan al­dığı xə­sər­ratı, val­lah, ada­mın əs­nə­yini qo­va­caq bir şə­kil­də, elə inil­tili səs­lə de­yir ki, dur­du­ğun yer­də var­lı­ğın­dan yox olur­san: 

Vax­tın­da öl­mə­dim, indi də gecdi,

Hər nəsə, bu ömrü ya­şa­yam gərək!  

      -Ya­şa­ma­yıb da,hara qa­ça­caq­san? Hara üz tut­san, qar­şın­da bir Al­lahı gö­rər­sən, bir də... bir də səni bir an göz­dən qoy­ma­yan ölüm mə­lə­yini-de­yi­rəm. -Dün­ya şi­rin­di. Hələ ca­van oğ­lan ki­mi­sən. Da­mar­la­rın­dakı qa­nın hə­ra­rə­tini şeir­lə­rin­dən də dər­hal duy­maq olur.- Ay, hay! - de­yir Sabir. - Mən dün­ya­nın əv­və­lin­dən üzü bəri göz­lə­ri­nin için­dən qo­cal­mış bir pi­ra­ni­yəm. Sən an­caq gör­dü­yünü de­yir­sən. Yum gö­zünü, gö­zü­mün içinə bax.

SÖZ SÖZÜ GƏTİRƏR | Şərhlər(0) | 92 baxış